22 lub 23 grudnia 218 p.n.e.
Jazda na skrzydłach
Hannibal ustawia 8000 Galów w centrum, po 6000 Afrykanów i Iberów po obu ich stronach, razem 12 000, dalej na zewnątrz po połowie ze swoich 30 słoni, a na każdym skrzydle po 5000 jazdy. Semproniusz ma około 30 000 ciężkiej piechoty, z legionami rzymskimi w centrum i legionami sprzymierzeńców po obu stronach, oraz po 2000 jazdy na każdym skrzydle. Balearscy procarze i oszczepnicy mają większy zasięg niż zmęczeni, głodni welici i spychają ich z powrotem przez luki we własnej piechocie.
Balearski procarz z zapasową procą wokół głowy i torbą kamieni, współczesny rysunek Johnny’ego Shumate’aWikimedia Commons, Johnny Shumate, Public domain (Balearic Slinger.jpg)
Na każdym skrzydle 5000 jeźdźców kartagińskich naciera na 2000 rzymskich, których konie są wyczerpane pościgiem za Numidami. Oba skrzydła rzymskie od razu pękają i uciekają z powrotem za Trebię, ścigane przez większość jazdy kartagińskiej. Kartagińska lekka piechota zachodzi na odsłonięte skrzydła piechoty rzymskiej, a dwie główne linie się zderzają.
Źródła
- Polybius, Histories, book 3, 72 to 73.
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: Numidyjska przynętaDalej: Atak Magona