225 p.n.e.
Najazd Galów w 225 p.n.e.
W 232 p.n.e. Rzym dzieli dawne ziemie galijskie w Picenum między swoich uboższych obywateli, co niepokoi Bojów i Insubrów z doliny Padu. W 225 p.n.e. te dwa ludy najmują Gezatów, wojowników zza Alp, pod wodzą królów Konkolitanusa i Aneroestesa. Polibiusz pisze, że z obawy przed tą wojną Rzym zawiera z Hazdrubalem traktat nad Ebro.
Talamone na wybrzeżu Toskanii, starożytny Telamon, w pobliżu miejsca bitwyWikimedia Commons, Alessio Damato, CC BY-SA 3.0 (Talamone panorama top.jpg)
Rzym wzywa pod broń swoich italskich sprzymierzeńców. Konsul Lucjusz Emiliusz Papus stoi pod Ariminum z czterema legionami i 32 000 sprzymierzeńców, a oddział Sabinów i Etrusków strzeże granicy Etrurii. Drugi konsul, Gajusz Atyliusz Regulus, przebywa na Sardynii z armią tej samej wielkości.
Galowie przechodzą przez Apeniny do Etrurii i maszerują na Rzym. W pobliżu Kluzjum wymykają się nocą pod Fezule i pokonują idącą za nimi armię rzymską, zabijając 6000 ludzi. Gdy nadciąga Papus, zawracają ze swoimi łupami wzdłuż wybrzeża, a on idzie za nimi, nie ryzykując bitwy. Regulus ląduje w Pizie i maszeruje na południe, a w pobliżu Telamonu jego zwiadowcy natykają się czołowo na straż przednią Galów.
Umierający Gal, rzymska marmurowa kopia greckiego brązu z III wieku p.n.e., Muzea KapitolińskieWikimedia Commons, Carole Raddato, CC BY-SA 2.0 (The Dying Gaul, second-century AD Roman copy of a third-century BC Hellenistic bronze, Capitoline Museums (11340775816).jpg)
Źródła
- Polybius, Histories, book 2, 22 to 31.
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: Barkidzi w IberiiDalej: Walka o wzgórze