149 p.n.e.
Rzymianie lądują pod Utyką
W 149 p.n.e. Utyka, największy port w pobliżu Kartaginy, przechodzi na stronę Rzymu, a Rzym wypowiada wojnę. Obaj konsulowie przeprawiają się z Sycylii i lądują pod Utyką z armią, którą Appian szacuje na 84 000 ludzi, a współcześni historycy na 40 000–50 000. Maniusz Maniliusz dowodzi armią, a Lucjusz Marcjusz Cenzorynus flotą.
Kartagiński podwójny szekel z lat około 160–149 p.n.e. z głową Tanit i koniemWikimedia Commons, Classical Numismatic Group, Public domain (Carthage - Double Shekel - c.160-149 BC.jpg)
Kartagina próbuje uniknąć wojny. Według Polibiusza wysyła jako zakładników 300 dzieci z najznakomitszych rodów, a potem wydaje broń, według zachowanych relacji 200 000 zbroi i 2000 katapult. Konwoje przewożą je do Utyki, a okręty wojenne Kartaginy płyną tam i zostają spalone w porcie.
Kamienne kule katapult i inne znaleziska z oblężenia z lat 149–146 p.n.e., Muzeum Narodowe KartaginyWikimedia Commons, Pascal Radigue, CC BY-SA 3.0 (Vitrine 3e guerre punique.jpg)
Następnie konsulowie każą Kartagińczykom opuścić miasto i osiedlić się 16 km od morza, aby można było zniszczyć Kartaginę. Kartagińczycy odmawiają. Uzbrajają obywateli, uwalniają niewolników gotowych do walki i oddają armię polową liczącą 30 000 ludzi Hazdrubalowi w Neferis, 25 km na południe od miasta.
Źródła
- Appian, The Punic Wars.
- Polybius, Histories, book 36.
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: Masynissa i KatonDalej: Pierwsze szturmy