147 p.n.e.
Scypion obejmuje dowództwo
Pod naciskiem opinii publicznej w Rzymie Scypion Emilianus zostaje konsulem na 147 p.n.e., choć mając 36 lub 37 lat, nie osiągnął wieku wymaganego przez prawo, i otrzymuje wyłączne dowództwo w Afryce. Na początku roku Lucjusz Hostyliusz Mancinus, dowódca floty, wdziera się przez furtę wypadową z 3500 ludźmi, w większości marynarzami. Scypion przypływa nocą z Utyki i zabiera ich, gdy Kartagińczycy przechodzą do kontrataku.
Plan Kartaginy i jej przesmyku w książce Reginalda Boswortha Smitha „Rome and Carthage”, 1889Wikimedia Commons, Internet Archive Book Images, No restrictions (Rome and Carthage, the Punic wars; (1889) (14769856391).jpg)
Scypion przywraca dyscyplinę i prowadzi nocny szturm na Megarę, rozległe przedmieście ogrodów i willi w obrębie murów. Do środka wdziera się 4000 Rzymian, ale Scypion wycofuje ich przed świtem. Hazdrubal każe na murach, na oczach armii rzymskiej, zamęczyć na śmierć rzymskich jeńców i skazuje na śmierć członków rady, którzy się temu sprzeciwiają. Scypion zamyka wtedy miasto od strony lądu umocnioną linią w poprzek przesmyku.
Źródła
- Appian, The Punic Wars, 112 to 120.
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: Pierwsze szturmyDalej: Grobla i nowy kanał