240–237 p.n.e.
Rzym zabiera Sardynię i Korsykę
Pod koniec 240 lub na początku 239 p.n.e. załogi kartagińskie na Sardynii przyłączają się do wojny z najemnikami. Zabijają swoich oficerów i namiestnika, a oddział wysłany, by odzyskać wyspę, także się buntuje i zabija wszystkich Kartagińczyków na wyspie. Buntownicy proszą Rzym o opiekę, a Rzym odmawia. Kartagina panuje nad częścią Sardynii od około trzystu lat.
Ruiny Tharros, fenickiego i punickiego miasta na zachodnim wybrzeżu SardyniiWikimedia Commons, Mike Peel (www.mikepeel.net), CC BY-SA 4.0 (At Tharros, Sardinia 2024 029.jpg)
Prawdopodobnie w 237 p.n.e. rdzenni Sardyńczycy wypędzają buntowników, którzy uciekają do Italii. Tym razem Rzym przyjmuje ich prośbę i przygotowuje się do zajęcia Sardynii i Korsyki. Kartagina protestuje i wyposaża własną wyprawę, by odzyskać wyspę, a senat rzymski uznaje te przygotowania za akt wojny.
Groby wykute w skale na punickiej nekropoli Tuvixeddu w Cagliari, starożytnym KaralisWikimedia Commons, Cristiano Cani, CC BY 2.0 (Necropoli di Tuvixeddu.jpg)
Osłabiona trzydziestoma latami wojen Kartagina oddaje obie wyspy i płaci kolejne 1200 talentów. Polibiusz nazywa to zajęcie niesprawiedliwym i uznaje je za główną przyczynę następnej wojny między obu miastami. Rzym jeszcze przez lata tłumi bunty na wyspach i rządzi nimi jako jedną prowincją.
Źródła
- Polybius, Histories, books 1 and 3.
- Richard Miles, Carthage Must Be Destroyed (2010).
Wstecz: Koniec buntuDalej: Barkidzi w Iberii