219 p.n.e.
Upadek Saguntu
Gdy ataki zostają wznowione, tarany obalają trzy wieże i mur między nimi, a Kartagińczycy wdzierają się w wyłom. Liwiusz opisuje ruchomą wieżę wyższą od murów, z katapultami na każdym piętrze, i 500 Afrykanów podkopujących mur kilofami. Obrońcy budują nowy mur za każdym wyłomem. Gdy Hannibal prowadzi wyprawę przeciw Oretanom i Karpetanom, oblężenie prowadzi dalej Maharbal.
Ostatni dzień Saguntu, obraz Francisca Dominga Marquésa, 1869Wikimedia Commons, Joan Gené, CC BY-SA 4.0 (L'Enigma Iber - Últim dia de Sagunt.jpg)
Po ośmiu miesiącach miasto pada. Hannibal proponuje, by mieszkańcy wyszli bez broni, każdy z dwiema szatami, ale propozycja zostaje odrzucona. Liwiusz pisze, że najznakomitsi obywatele rzucają swoje złoto i srebro w ogień, a wielu rzuca się w ślad za nim, i że po zdobyciu miasta szturmem dorośli zostają zabici. Hannibal opłaca armię z łupów, wysyła zdobycz do Kartaginy i zimuje w Nowej Kartaginie.
Wiosną 218 p.n.e. poselstwo rzymskie, na którego czele stoi Kwintus Fabiusz Maksymus, żąda, by Kartagina wydała Hannibala. Senat kartagiński odmawia i dowodzi, że traktat nad Ebro nigdy nie został ratyfikowany. Posłowie wypowiadają wojnę i zaczyna się druga wojna punicka.
Źródła
- Livy, History of Rome, book 21, 11 to 15 and 18.
- Polybius, Histories, book 3, 17 and 20 to 21.
Wstecz: Pierwsze szturmyDalej: Marsz Hannibala do Italii