256–255 p.n.e.
Regulus w Afryce
Po zwycięstwie pod przylądkiem Eknomos w 256 p.n.e. Rzymianie lądują w pobliżu Aspis na półwyspie Bon, po krótkim oblężeniu zdobywają miasto i łupią okolicę. Biorą 20 000 niewolników i wielkie stada bydła. Senat poleca następnie większej części floty i armii wrócić na zimę na Sycylię, a Marek Atyliusz Regulus zostaje w Afryce z 40 okrętami, 15 000 piechoty i 500 jazdy.
Twierdza w Kelibii na półwyspie Bon, w miejscu starożytnego AspisWikimedia Commons, Calips, CC BY 3.0 (KELIBIA Fort 02.JPG)
Regulus maszeruje w głąb lądu i oblega Adys. Armia kartagińska, silna jazdą i słoniami, rozbija obóz na pobliskim wzgórzu, gdzie nie może użyć ani jednych, ani drugich. Rzymianie maszerują nocą, o świcie atakują obóz z dwóch stron i przepędzają Kartagińczyków, choć ich jazda i słonie uchodzą. Następnie Regulus zajmuje Tunis, 16 km od Kartaginy, a wielu afrykańskich poddanych Kartaginy się buntuje.
Kartagina, przepełniona uchodźcami i cierpiąca na brak żywności, podejmuje rokowania. Regulus żąda Sycylii, Sardynii i Korsyki, pokrycia kosztów wojny i rocznego trybutu, a Kartaginie zostawiłby tylko jeden okręt wojenny. Kartagina postanawia walczyć dalej. Spartański oficer najemny Ksantyppos przekonuje Kartagińczyków, że ich jazda i słonie muszą walczyć na otwartym, równym terenie. Przez zimę szkoli armię, a wiosną otrzymuje dowództwo.
Punickie miasto Kerkuan na przylądku Bon, opuszczone w III wieku p.n.e.Wikimedia Commons, Christian Manhart, CC BY-SA 3.0 IGO (Punic Town of Kerkuane and its Necropolis-130314.jpg)
Źródła
- Polybius, Histories, book 1, 29 to 33.
- John Lazenby, The First Punic War (1996).
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: Powrót rzymskiego centrumDalej: Armie ustawiają się do bitwy