Wiosna 255 p.n.e.
Zagłada armii rzymskiej
Stłoczeni Rzymianie utrzymują pozycję, podczas gdy słonie tratują ich szeregi, a jazda razi pociskami ich skrzydła i tyły. Wtedy Ksantyppos rzuca naprzód falangę. Większość Rzymian nie ma miejsca, by się bronić, i ginie tam, gdzie stoi.
Dwaj rzymscy żołnierze z czasów republiki w kolczugach i z owalnymi tarczami, z ołtarza Domicjusza Ahenobarbusa, koniec II wieku p.n.e., LuwrWikimedia Commons, unknown sculptor, Public domain (Altar Domitius Ahenobarbus Louvre n3 (cropped).jpg)
Regulus z niewielką grupą przebija się z pierścienia, ale zostaje dopędzony i poddaje się z 500 ludźmi. Ginie około 13 000 Rzymian. Dwa tysiące ludzi z rzymskiego lewego skrzydła, którzy wdarli się do obozu kartagińskiego, uchodzi z pola i cofa się do Aspis. Kartagińczycy tracą 800 ludzi ze swojego rozbitego prawego skrzydła, a ich pozostałe straty nie są znane. Jest to jedyne zwycięstwo Kartaginy w wielkiej bitwie lądowej tej wojny.
Źródła
- Polybius, Histories, book 1, 34.
- John Lazenby, The First Punic War (1996).
Wstecz: Słonie i jazdaDalej: Odwrót i burza