Od końca 210 do początku 209 p.n.e.
Scypion uderza na Nową Kartaginę
Po śmierci ojca i stryja w 211 p.n.e. Publiusz Korneliusz Scypion, później zwany Afrykańskim, ląduje w Tarrakonie pod koniec 210 p.n.e. i obejmuje dowództwo nad wszystkimi siłami rzymskimi w Iberii. Ma około dwudziestu pięciu lat i nie piastował dotąd żadnego wysokiego urzędu. Dysponuje 28 000 piechoty i 3000 jazdy. Trzy armie kartagińskie, każda tak liczna jak jego własna, stoją daleko od siebie: armia Hazdrubala Barkasa w środkowej Iberii, Magona w pobliżu Gades i Hazdrubala Giskona w Luzytanii.
Brązowe popiersie z Willi Papirusów w Herkulanum, tradycyjnie uznawane za wizerunek Scypiona Afrykańskiego, epoka augustowskaWikimedia Commons, Jamie Heath, CC BY-SA 2.0 (Carthago exhibition - Male Bust known as "Scipio Africanus" (49340906552).jpg)
Scypion postanawia uderzyć na Nową Kartaginę, kartagińską stolicę w Iberii, w której znajdują się skarbiec, mennica, arsenał i zakładnicy plemion iberyjskich. Miasto leży na pagórkowatym cyplu między zatoką portową a płytką laguną. Cypel łączy się z lądem tylko przesmykiem szerokim na około 300 m od wschodu. Jego mury mają 3,7 km długości. Dowódca miasta, Magon, ma 1000 regularnych żołnierzy i około 2000 uzbrojonych mieszczan.
Na początku 209 p.n.e. Scypion zostawia 3300 ludzi do obrony północy i maszeruje na południe z 25 000 piechoty i 2500 jazdy, a Gajusz Leliusz płynie za nim wzdłuż wybrzeża z 35 galerami. Cel wyprawy znają tylko obaj dowódcy. Po szybkim marszu długości około 450 km armia rozbija obóz na wzgórzu pośrodku przesmyku, naprzeciw głównej bramy.
Źródła
- Polybius, Histories, book 10, 2 to 9.
- Livy, History of Rome, book 26, 41 to 44.
- Nigel Bagnall, The Punic Wars (1990).
Wstecz: Upadek Achradyny i OrtygiiDalej: Pierwszy szturm