260 p.n.e.
Flota rzymska
Flota kartagińska panuje na morzu wokół Sycylii i zaopatruje miasta nadbrzeżne. W 260 p.n.e. Rzym buduje swoją pierwszą dużą flotę wojenną, 100 penter i 20 trier, wzorując się na kartagińskiej penterze, która osiadła na mieliźnie. Okręty rzymskie są cięższe i wolniejsze od swojego wzoru.
Kamienny dziób rzymskiego okrętu wojennego na Wyspie Tyberyjskiej w Rzymie, sądząc po rozmiarach pentery lub hekseryWikimedia Commons, Artreve, CC BY-SA 4.0 (Roman ship on Isola Tiberina.jpg)
Konsul Gnejusz Korneliusz Scypion wypływa naprzód z pierwszymi 17 okrętami do Lipary, gdzie kartagińska eskadra zamyka go w porcie i bierze do niewoli. Rzymianie wyposażają wtedy swoje okręty w kruka (corvus), pomost abordażowy o długości 11 metrów z ciężkim kolcem na końcu, który przytrzymuje okręt nieprzyjaciela.
Drugi konsul, Gajusz Duiliusz, zostawia armię swoim trybunom, obejmuje dowództwo floty i szuka bitwy. Hannibal Giskon, dowódca floty kartagińskiej w Panormos, wychodzi mu naprzeciw ze 130 okrętami u wybrzeży Mylae na północnym brzegu Sycylii.
Milazzo, starożytne Mylae, na półwyspie na północnym wybrzeżu SycyliiWikimedia Commons, Clemensfranz, CC BY 2.5 (Milazzo Stadtansicht.jpg)
Źródła
- Polybius, Histories, book 1, 20 to 23.
- John Lazenby, The First Punic War (1996).
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: Bitwa i upadek miastaDalej: Kruk