238 p.n.e.
Zagłada pod Piłą
Przez kilka tygodni osaczona armia zjada konie, jeńców, a w końcu swoich niewolników w nadziei, że Matos wyjdzie z Tunisu na odsiecz. Matos zostaje w Tunisie, być może niepoinformowany, być może zatrzymany przez 10 000 obrońców Kartaginy. Żołnierze zwracają się przeciw swoim przywódcom, którzy udają się do Hamilkara na rokowania, a ten bierze do niewoli Spendiosa, Autarytosa, Zarzasa i ich oficerów.
Słonie kartagińskie przeciw oddziałom buntowników w wojnie z najemnikami, współczesna ilustracja Giuseppe RavyWikimedia Commons, Giuseppe Rava, CC0 (Rebelion-de-los-mercenarios--elefantes-cartagineses-combatiendo-contra-numidas-1536x757.png)
Kartagińczycy atakują następnie pozbawionych wodzów, wygłodzonych buntowników całą armią, ze słoniami na przedzie. Wszyscy buntownicy giną, a tych, którzy próbują się poddać, rzuca się pod słonie. Straty kartagińskie są niewielkie.
Źródła
- Polybius, Histories, book 1, 85.
- Dexter Hoyos, Truceless War: Carthage’s Fight for Survival, 241 to 237 BC (2007).
Wstecz: W pułapce pod PiłąDalej: Koniec buntu