238–237 p.n.e.
Koniec buntu
Pod koniec 238 p.n.e. Hamilkar oblega Tunis: połowa armii stoi na południe od miasta pod jego wodzą, a połowa na północ pod wodzą jego zastępcy Hannibala. Przywódcy buntowników pojmani pod Piłą zostają ukrzyżowani na oczach obrońców murów. Nocny atak Matosa rozbija obóz Hannibala, a Hannibal i 30 kartagińskich dostojników odwiedzających armię zostają poddani torturom i przybici do tych samych krzyży. Hamilkar odstępuje od oblężenia i wycofuje się na północ.
Ukrzyżowanie Spendiosa pod Tunisem w „Salambo” Flauberta, ilustracja Victora-Armanda Poirsona, 1890Wikimedia Commons, Victor Armand Poirson, Public domain (Illustrations pour Salammbô Poirson Victor-Armand.jpeg)
Matos prowadzi armię buntowników 160 km na południe, do portu Leptis Parva. Hannon i Hamilkar idą za nim z ponad 25 000 ludzi, wśród których są wszyscy obywatele Kartaginy w wieku poborowym, i rozbijają buntowników w pobliżu miasta. Matos zostaje pojmany, przeciągnięty ulicami Kartaginy i zamęczony na śmierć.
Większość miast przystaje teraz na ugodę. Utyka i Hippo, obawiając się zemsty za rzeź Kartagińczyków, bronią się do końca 238 lub początku 237 p.n.e. Miasta, które się poddały, zostają potraktowane łagodnie, ale otrzymują kartagińskich namiestników.
Źródła
- Polybius, Histories, book 1, 86 to 88.
- Dexter Hoyos, Truceless War: Carthage’s Fight for Survival, 241 to 237 BC (2007).
Wstecz: Zagłada pod PiłąDalej: Rzym zabiera Sardynię i Korsykę