ok. 270 p.n.e.
Rzym i Italia
W latach 338–264 p.n.e. Rzym w niemal nieprzerwanych wojnach podbija Półwysep Apeniński na południe od Arno. Część podbitych ziem staje się terytorium rzymskim lub zostaje zasiedlona koloniami latyńskimi, takimi jak Ariminum w 268 p.n.e. Większość pokonanych ludów zachowuje ziemię i samorząd jako sprzymierzeńcy, socii, którzy wystawiają wojsko, gdy Rzym ich wezwie.
W 280 p.n.e. Tarent, największe greckie miasto południowej Italii, wzywa przeciw Rzymowi króla Epiru Pyrrusa. Pyrrus pokonuje Rzymian pod Herakleją w 280 p.n.e. i pod Asculum w 279 p.n.e., za cenę ciężkich strat we własnej armii. Następnie walczy z Kartaginą na Sycylii, ale nie zdobywa Lilybaeum. Po bitwie pod Beneventem w 275 p.n.e. wraca do Epiru, a Tarent poddaje się Rzymowi w 272 p.n.e.
Popiersie Pyrrusa z Epiru, rzymska kopia greckiego oryginału z Willi Papirusów w Herkulanum, Narodowe Muzeum Archeologiczne w NeapoluWikimedia Commons, Marie-Lan Nguyen, Public domain (Pyrrhus MAN Napoli Inv6150 n03.jpg)
Każdy dorosły obywatel rzymski podlega obowiązkowi służby wojskowej, a armiami dowodzą dwaj konsulowie wybierani co roku. Armia zwykle łączy rzymski legion złożony z 4200 piechurów i 300 jeźdźców z legionem sprzymierzeńców tej samej wielkości. Rzym ma niewielkie doświadczenie na morzu, a gdy potrzebuje okrętów, pożycza małe eskadry od swoich latyńskich i greckich sprzymierzeńców.
Rzymscy żołnierze podczas cenzusu, fragment reliefu znanego jako ołtarz Domicjusza Ahenobarbusa, koniec II wieku p.n.e., LuwrWikimedia Commons, unknown artist, Public domain (Altar Domitius Ahenobarbus Louvre n3.jpg)
Źródła
- Polybius, Histories, book 1.
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: KartaginaDalej: Mamertyni i Messana