Wiosna 206 p.n.e.
Rozbite skrzydła
W pobliżu linii nieprzyjaciela legiony na każdym skrzydle skręcają na zewnątrz, maszerują ku flance i zawracają w linię, tak że uderzają na kartagińskich Iberów pod kątem. Scypion prowadzi prawe skrzydło, Sylanus i Lucjusz Marcjusz lewe. Jazda i welici zataczają jeszcze szerszy łuk przeciw słoniom i jeździe, a słonie, rozjuszone oszczepami i trąbami, tratują własnych jeźdźców.
Afrykanie w centrum nie mogą ruszyć na pomoc skrzydłom, nie odsłaniając się przed stojącymi naprzeciw nich Iberami rzymskimi, i stoją bezczynnie. Gdy skrzydła pękają, cała armia cofa się ku obozowi, najpierw w porządku, a potem w ucieczce, gdy Scypion posyła za nią swoich Iberów. Polibiusz pisze, że tylko nagła ulewa powstrzymuje Rzymian przed szturmem na obóz.
Źródła
- Polybius, Histories, book 11, 23 to 24.
- Livy, History of Rome, book 28, 15.
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: Odwrócony szykDalej: Pościg i utrata Iberii