196–183 p.n.e.
Hannibal na wygnaniu
Po wojnie Hannibal zostaje wybrany sufetem Kartaginy, prawdopodobnie w 196 p.n.e. Każe skontrolować finanse państwa, odzyskuje sprzeniewierzone fundusze i wykazuje, że odszkodowanie dla Rzymu można spłacać bez nowych podatków. Sprawia też, że członkowie Rady Stu Czterech, miejskiego trybunału sędziów, są wybierani na rok, a nie dożywotnio. Te reformy przysparzają mu wrogów wśród kartagińskiej oligarchii.
Marmurowa głowa w Luwrze uznawana za wizerunek Antiocha III, króla państwa SeleucydówWikimedia Commons, photo Bruckmann, CC0 (Greece from the Coming of the Hellenes to AD. 14, page 287, Antiochus III.jpg)
W 195 p.n.e. poselstwo rzymskie oskarża go o konszachty z Antiochem III, królem państwa Seleucydów. Hannibal opuszcza Kartaginę, zanim zdążą go wydać, i przez Tyr i Antiochię udaje się do Antiocha w Efezie. W wojnie rzymsko-syryjskiej dowodzi flotą Seleucydów, którą Rodyjczycy pokonują pod Side w 190 p.n.e. Po zwycięstwie Rzymian pod Magnezją warunki pokoju zobowiązują Antiocha do wydania Hannibala.
Pomnik Hannibala w Gebze, w pobliżu miejsca starożytnej LibyssyWikimedia Commons, Yamen, CC BY-SA 4.0 (Hanibal's Tomb Gebze 19022022 01.jpg)
Hannibal ucieka na Kretę, a stamtąd do króla Bitynii Prusjasza I, któremu służy w wojnie z Eumenesem II z Pergamonu. Gdy Rzym żąda jego wydania, według Liwiusza i Neposa zażywa truciznę w Libyssie nad Morzem Marmara, w pobliżu dzisiejszego Gebze. Jako rok jego śmierci podaje się 183, 182 lub 181 p.n.e.
Źródła
- Livy, History of Rome, books 33 to 39.
- Dexter Hoyos, Hannibal’s Dynasty (2003).
Wstecz: Pokój z 201 p.n.e.Dalej: Masynissa i Katon