Wiosna i lato 256 p.n.e.
Flota inwazyjna
W 256 p.n.e. Rzym postanawia przenieść wojnę do Afryki. Flota 330 okrętów wojennych pod wodzą konsulów Marka Atyliusza Regulusa i Lucjusza Manliusza Wulsona Longusa wypływa z Italii, przeprawia się na Sycylię pod Messaną i w Fintias bierze na pokład doborowych legionistów, po 80 na każdy okręt. Wraz z wioślarzami, załogami i żołnierzami wiezie około 140 000 ludzi.
Rufa punickiego okrętu wojennego z III wieku p.n.e. znalezionego u wybrzeży Marsali, w muzeum Baglio AnselmiWikimedia Commons, Ekem, CC BY-SA 3.0 (Punic.prow.JPG)
Kartagina zbiera 350 okrętów wojennych pod wodzą Hamilkara i Hannona Wielkiego, bierze na pokład żołnierzy w Lilybaeum i płynie na wschód do Heraklei Minoa, najdalej na wschód wysuniętego miasta, jakie wciąż utrzymuje na południowym wybrzeżu. Polibiusz szacuje liczbę ludzi na pokładach na 150 000. Rzymianie płyną na zachód wzdłuż wybrzeża, by przeprawić się do Afryki w najwęższym miejscu, a Kartagińczycy ruszają na wschód, by przeciąć im drogę.
Zwycięstwo floty rzymskiej nad Kartagińczykami pod przylądkiem Eknomos, rysunek Gabriela de Saint-Aubina, około 1763Wikimedia Commons, Gabriel de Saint-Aubin, Public domain (The Naval Battle Near Ecnomus (256 BC) (cropped).jpg)
Floty spotykają się na wschód od Heraklei Minoa. Zwyczajowa nazwa bitwy, od przylądka Eknomos w pobliżu Fintias, jest współczesną konwencją. Z około 680 okrętami wojennymi i do 290 000 ludzi jest to być może największa bitwa morska w dziejach pod względem liczby uczestników.
Źródła
- Polybius, Histories, book 1, 25 to 28.
- John Lazenby, The First Punic War (1996).
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: Atak na skrzydłaDalej: Klin i linia