256 p.n.e.
Trzy oddzielne starcia
Gdy rzymski klin uderza na centrum kartagińskie, okręty Hamilkara cofają się, prawdopodobnie wiosłując wstecz, a konsulowie płyną za nimi. Trzecia eskadra rzymska, spowolniona przez holowane jednostki, zostaje w tyle i między czołowymi a tylnymi eskadrami otwiera się luka. Historycy starożytni i współcześni widzą w tym plan Hamilkara: rozbić zwarty szyk rzymski i atakować okręty z boku, z dala od kruków.
Stępka punickiego okrętu wojennego znalezionego u wybrzeży Marsali, III wiek p.n.e.Wikimedia Commons, Ekem, CC BY-SA 3.0 (Punic.keel.JPG)
Kartagińskie skrzydło od strony lądu spada na trzecią eskadrę, która odczepia transportowce, cofa się ku brzegowi i staje na płytkiej wodzie dziobami ku morzu. Eskadra Hannona od strony morza atakuje czwartą eskadrę na tyłach, której przeszkadzają dryfujące transportowce. Hamilkar zawraca centrum i wiąże walką konsulów, a bitwa rozpada się na trzy oddzielne starcia.
Źródła
- Polybius, Histories, book 1, 27 to 28.
- John Lazenby, The First Punic War (1996).
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: Klin i liniaDalej: Powrót rzymskiego centrum