212–211 p.n.e.
Górny Betis
Przez kilka lat Scypionowie nie otrzymują posiłków z Italii i walczą dalej, prowadząc wypady i zawierając sojusze z plemionami iberyjskimi. W 212 p.n.e. odbijają Sagunt i zajmują Kastulo, miasto górnicze i rodzinne miasto żony Hannibala, Imilke, gdzie zimują. Do Hazdrubala Barkasa dołączają teraz dwie kolejne armie kartagińskie pod wodzą jego brata Magona i Hazdrubala Giskona.
Wieża Scypionów w pobliżu Tarrakonu, rzymski pomnik nagrobny, który tradycja wiąże z Gnejuszem i Publiuszem Scypionami, litografia z „Recuerdos y bellezas de España”, 1839Wikimedia Commons, Recuerdos y bellezas de España, Public domain (Recuerdos y bellezas de España - Torre dels Escipions (IA recuerdosybellez12parc) (page 456 crop).jpg)
W 211 p.n.e. bracia najmują 20 000 najemników celtyberyjskich, którzy uzupełniają ich 30 000 Rzymian i sprzymierzeńców, i dzielą siły. Publiusz maszeruje przeciw Magonowi w pobliżu Kastulo, zostaje osaczony przez jazdę numidyjską Masynissy i armie Magona i Hazdrubala Giskona i ginie z większością swoich ludzi. Hazdrubal Barkas przekupuje Celtyberów walczących u boku Gnejusza, by wrócili do domu, a kilka dni później Gnejusz zostaje rozbity i ginie na wzgórzu w pobliżu Ilorki. Ocaleni, od 8000 do 9000 ludzi, zbierają się na północ od Ebro.
Źródła
- Livy, History of Rome, book 25, 32 to 36.
- Dexter Hoyos, Mastering the West (2015).
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: Ibera: skrzydła okrążoneDalej: Kapua