ok. 270 p.n.e.
Kartagina
Feniccy osadnicy z Tyru zakładają Kartaginę na wybrzeżu dzisiejszej Tunezji, według tradycji w 814 p.n.e. W III wieku p.n.e. jest ona główną potęgą zachodniej części Morza Śródziemnego. Panuje nad wybrzeżem Afryki od Cyrenajki po Atlantyk, nad zachodnią Sycylią, Sardynią, Maltą, Balearami i nad miastami handlowymi w południowej Hiszpanii.
Malowana rekonstrukcja punickiej Kartaginy w Muzeum Narodowym Kartaginy, z okrągłym portem wojennym przed wzgórzem ByrsaWikimedia Commons, damian entwistle, CC BY-SA 2.0 (Carthage National Museum representation of city.jpg)
Miastem rządzą dwaj sufeci wybierani co roku, rada starszych i zgromadzenie obywateli. Jego bogactwo pochodzi z handlu morskiego i z ziem uprawnych afrykańskiego zaplecza. Flota Kartaginy jest największa w zachodniej części Morza Śródziemnego. Armia składa się głównie z najemników i poddanych ludów: Libijczyków, Numidów, Iberów, Galów i balearskich procarzy.
Okrągły port wojenny Kartaginy z wyspą pośrodku, widziany z lotu ptaka przed 1958 r.Wikimedia Commons, unknown author, Public domain (Carthage-1958-PortsPuniques.jpg)
Przez ponad dwa stulecia Kartagina walczy o panowanie nad Sycylią z tamtejszymi miastami greckimi, na których czele stoją Syrakuzy. Seria traktatów z Rzymem dzieli handel obu miast. Polibiusz datuje pierwszy z nich na 509 p.n.e. Ostatni, z 279 p.n.e., łączy je przeciw Pyrrusowi z Epiru.
Kartagiński złoty stater z głową Tanit i koniem, około 350–270 p.n.e., Gabinet Numizmatyczny w BerlinieWikimedia Commons, ArchaiOptix, CC BY-SA 4.0 (Carthago - 350-270 BC - gold stater - head of Tanit - horse - Berlin MK BM 18200188.jpg)
Źródła
- Richard Miles, Carthage Must Be Destroyed (2010).
- Dexter Hoyos, The Carthaginians (2010).
- Polybius, Histories, book 3, 22 to 26.
Dalej: Rzym i Italia