Po 146 p.n.e.
Prowincja Afryka
Rzym anektuje ziemie, które Kartagina posiadała pod koniec, i tworzy z nich prowincję Afrykę, z Utyką jako siedzibą namiestnika. Rów, Fossa Regia, wyznacza granicę z numidyjskim królestwem synów Masynissy. Miasta, które do końca stały przy Kartaginie, zostają zniszczone lub tracą ziemię. Pozostałe zachowują w dużej mierze własny samorząd, a język i religia punicka trwają nadal, przy czym językiem punickim mówi się w Afryce Północnej aż do VII wieku n.e.
Prowincja Afryka w kształcie, jaki prawdopodobnie miała w 146 p.n.e., według W. V. HarrisaWikimedia Commons, T8612, CC BY-SA 4.0 (Roman Province of Africa in 146 BC.png)
Prowincja staje się jednym z głównych źródeł zboża dla Rzymu. W 122 p.n.e. Gajusz Grakchus zakłada na miejscu Kartaginy kolonię Junonię, którą senat wkrótce likwiduje. Juliusz Cezar planuje założyć tam miasto rzymskie, a August zakłada je w 29 p.n.e. Rzymska Kartagina staje się stolicą prowincji i jednym z głównych miast rzymskiej Afryki.
Kolumny rzymskiego domu w Utyce, siedzibie namiestników AfrykiWikimedia Commons, GIRAUD Patrick, CC BY 3.0 (TUNISIE UTIQUE 03.JPG)
Termy Antoninów w rzymskiej Kartaginie, zbudowane w II wieku n.e.Wikimedia Commons, Bernard Gagnon, CC BY-SA 3.0 (Antonine Baths.jpg)
Źródła
- Richard Miles, Carthage Must Be Destroyed (2010).
- M’hamed-Hassine Fantar, "Death and Transfiguration: Punic Culture after 146", in A Companion to the Punic Wars (2011).
Wstecz: Sześć dni do Byrsy