247–241 p.n.e.
Hamilkar na Eryksie i nowa flota rzymska
Od 247 p.n.e. Hamilkar Barkas dowodzi Kartagińczykami na Sycylii z niewielką armią, a Kartagina stopniowo wycofuje flotę. Z bazy na górze Eryks nad Drepanum wiąże legiony rzymskie wypadami, podczas gdy Drepanum i Lilybaeum, ostatnie miasta kartagińskie na wyspie, wytrzymują oblężenie. Do 243 p.n.e. oba państwa są bliskie wyczerpania, a Egipt Ptolemeuszy odmawia Kartaginie pożyczki 2000 talentów.
Erice na szczycie góry Eryks, gdzie Hamilkar Barkas bronił się przed Rzymianami od 244 p.n.e.Wikimedia Commons, b.roveran, CC BY 2.0 (Erice.jpg)
Pod koniec 243 p.n.e. senat rzymski prosi najbogatszych obywateli, by każdy opłacił jeden okręt, z obietnicą zwrotu z odszkodowania po wygranej wojnie. Powstaje flota około 200 penter, zbudowanych na wzór zdobytego okrętu Hannibala Rodyjczyka i bez kruka. W 242 p.n.e. konsul Gajusz Lutacjusz Katulus i pretor Kwintus Waleriusz Falto prowadzą ją na Sycylię, zajmują port Drepanum i kotwicowiska pod Lilybaeum i przez zimę ćwiczą załogi.
Favignana, starożytna Egusa, największa z Wysp EgadzkichWikimedia Commons, fab., CC BY 2.0 (Favignana 12.jpg)
Kartagina potrzebuje dziewięciu miesięcy, by przygotować 250 okrętów wojennych i wiele transportowców załadowanych zbożem dla swoich garnizonów i dla Hamilkara. Z trudem znajduje 100 000 ludzi, których potrzebują okręty wojenne, i nie ma czasu, by wyszkolić ich do wspólnego działania. Plan zakłada zebranie floty u Hiery, najdalej na zachód wysuniętej z wysp, i przemknięcie do Lilybaeum z wiatrem w rufę, zanim Rzymianie zdołają skupić siły.
Źródła
- Polybius, Histories, book 1, 56 to 59.
- John Lazenby, The First Punic War (1996).
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: Kartalon i burzaDalej: Rzymianie przecinają drogę