10 marca 241 p.n.e.
Bitwa koło Wysp Egadzkich
Okręty rzymskie wiozą tylko to, czego potrzebują do walki, a kartagińskie są obładowane zbożem i zapasami dla garnizonów. Załogi kartagińskie są świeżo zebrane i brakuje im żołnierzy okrętowych, których miały zabrać z armii Hamilkara. Okręty rzymskie, wzorowane na jednym z najlepszych okrętów kartagińskich, mają lepsze załogi i wykorzystują szybkość do taranowania.
Brązowe tarany wydobyte z miejsca bitwy, pokazane na wystawie „Carthago” w Koloseum w Rzymie, 2019Wikimedia Commons, Jamie Heath, CC BY-SA 2.0 (Carthago exhibition - Aegadi Rams (49340681036).jpg)
Rzymianie zatapiają 50 okrętów kartagińskich, 20 z nich z całymi załogami, i zdobywają 70 z 10 000 ludzi. Walka jest ciężka, a Rzymianie tracą 30 okrętów zatopionych i 50 uszkodzonych. Nagła zmiana wiatru pozwala reszcie floty kartagińskiej postawić żagle i uciec, a Rzymianie, którzy zostawili maszty na lądzie, nie mogą jej ścigać.
Od 2010 r. archeolodzy znaleźli na dnie morza u zachodnich wybrzeży Sycylii 27 brązowych taranów okrętów wojennych, a także hełmy i setki amfor. Inskrypcje wskazują, że cztery tarany zbudowali Rzymianie, a jeden Kartagińczycy, a miejsca znalezisk zgadzają się z relacją Polibiusza o tym, gdzie stoczono bitwę.
Źródła
- Polybius, Histories, book 1, 61.
- John Lazenby, The First Punic War (1996).
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
Wstecz: Rzymianie przecinają drogęDalej: Traktat Lutacjusza