نابودی ارتش روم

۲۱ ژوئن ۲۱۷ پیش از میلاد

برخی رومی‌ها می‌گریزند و برخی دیگر دسته‌دسته گرد هم می‌آیند و از هر سو می‌جنگند. در مرکز، سه ساعت در برابر گُل‌ها پایداری می‌کنند، که تلفات سنگینی می‌دهند. لیویوس می‌نویسد که فلامینیوس می‌کوشد مردانش را گرد آورد تا آنکه گُلی به نام دوکاریوس او را از پا درمی‌آورد، اما پولیبیوس می‌گوید که او رهبری کارسازی نمی‌کند.

دوکاریوس گُل کنسول فلامینیوس را کنار دریاچهٔ ترازیمن می‌کشد، نقاشی ژوزف-نوئل سیلوستر، ۱۸۸۲Wikimedia Commons, Joseph-Noël Sylvestre, Public domain (Sylvestre Ducar decapite Flaminius (Trasimene).jpg)

مردانی می‌کوشند شناکنان از دریاچه بگذرند و غرق می‌شوند، یا تا گردن در آب پیش می‌روند و سواران کارتاژی به دنبالشان به آب می‌زنند. ۶ هزار مرد سر ستون با مقاومت اندکی از تنگه می‌گذرند. در همان روز، اندکی بعد، محاصره می‌شوند و به ماهاربال تسلیم می‌شوند.

به گفتهٔ پولیبیوس، ۱۵ هزار رومی کشته و بیشتر باقی‌ماندگان اسیر می‌شوند، و ۱٬۵۰۰ کارتاژی، که بیشترشان گُل‌اند، جان می‌بازند. لیویوس شمار کشتگان کارتاژی را ۲٬۵۰۰ تن می‌گوید. هانیبال متحدان ایتالیایی را در میان اسیران آزاد می‌کند و رومی‌ها را به بردگی می‌فروشد. چند روز بعد، ماهاربال ۴ هزار سواری را که سرویلیوس پیشاپیش فرستاده است نابود می‌کند.

منابع

Polybius, Histories, book 3, 84 to 86.
Livy, History of Rome, book 22, 6 to 7.
Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).

قبلی: دام بسته می‌شود بعدی: فابیوس درنگ‌کننده