۱۴۷ پیش از میلاد
اسکیپیو فرماندهی را به دست می‌گیرد
خواست مردم در رم اسکیپیو آیمیلیانوس را برای سال ۱۴۷ پیش از میلاد به کنسولی می‌رساند، هرچند او در ۳۶ یا ۳۷ سالگی از سن قانونی کوچک‌تر است، و فرماندهی یگانهٔ آفریقا به او سپرده می‌شود. در آغاز سال، لوکیوس هوستیلیوس مانکینوس، فرمانده ناوگان، با ۳٬۵۰۰ مرد، که بیشترشان ملوان‌اند، به زور از دریچه‌ای کوچک در بارو به درون راه می‌یابد. اسکیپیو شبانه از اوتیکا با کشتی می‌آید و آنان را، در حالی که کارتاژی‌ها پاتک می‌زنند، بیرون می‌برد.
نقشهٔ کارتاژ و تنگهٔ خشکی آن در کتاب «روم و کارتاژ» اثر رجینالد بازورث اسمیت، ۱۸۸۹Wikimedia Commons, Internet Archive Book Images, No restrictions (Rome and Carthage, the Punic wars; (1889) (14769856391).jpg)
اسکیپیو انضباط را بازمی‌گرداند و یورشی شبانه به مگارا، حومهٔ بزرگ باغ‌ها و ویلاها در درون باروها، را رهبری می‌کند. ۴ هزار رومی به درون راه می‌یابند، اما او آنان را پیش از روشنایی روز بیرون می‌کشد. هاسدروبال اسیران رومی را بر باروها، در برابر چشم ارتش روم، با شکنجه می‌کشد و اعضایی از شورا را که اعتراض می‌کنند اعدام می‌کند. سپس اسکیپیو سوی خشکی شهر را با خطی استوار در سراسر تنگهٔ خشکی می‌بندد.
منابع
- Appian, The Punic Wars, 112 to 120.
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
قبلی: نخستین یورشهابعدی: سد و آبراه تازه