اواخر ۲۱۰ تا اوایل ۲۰۹ پیش از میلاد
اسکیپیو به کارتاژ نو ضربه می‌زند
پس از مرگ پدر و عمویش در ۲۱۱ پیش از میلاد، پوبلیوس کورنلیوس اسکیپیو، که بعدها آفریکانوس نامیده می‌شود، در اواخر ۲۱۰ پیش از میلاد در تاراکو پیاده می‌شود و فرماندهی همهٔ نیروهای رومی در ایبری را به دست می‌گیرد. او حدود بیست و پنج سال دارد و تاکنون هیچ مقام بالایی نداشته است. ۲۸ هزار پیاده‌نظام و ۳ هزار سواره‌نظام دارد. سه ارتش کارتاژی، هر یک به بزرگی ارتش او، دور از هم مستقرند: ارتش هاسدروبال بارکا در مرکز ایبری، ارتش ماگو نزدیک گادس و ارتش هاسدروبال گیسکو در لوزیتانیا.
نیم‌تنهٔ مفرغی از ویلای پاپیروس‌ها در هرکولانیوم، که به طور سنتی اسکیپیو آفریکانوس شناخته می‌شود، دوران آگوستوسWikimedia Commons, Jamie Heath, CC BY-SA 2.0 (Carthago exhibition - Male Bust known as "Scipio Africanus" (49340906552).jpg)
اسکیپیو تصمیم می‌گیرد به کارتاژ نو، پایتخت کارتاژ در ایبری، ضربه بزند، که خزانه، ضرابخانه، زرادخانه و گروگان‌های قبیله‌های ایبری در آن است. این شهر بر دماغه‌ای تپه‌دار میان خلیج بندر و مردابی کم‌عمق قرار دارد. این دماغه تنها از راه تنگه‌ای خشکی به پهنای حدود ۳۰۰ متر در شرق به سرزمین اصلی می‌پیوندد. باروهایش ۳٫۷ کیلومتر درازا دارند. فرمانده آن، ماگو، هزار سرباز منظم و حدود ۲ هزار شهروند مسلح دارد.
در اوایل ۲۰۹ پیش از میلاد، اسکیپیو ۳٬۳۰۰ مرد را برای نگه داشتن شمال می‌گذارد و با ۲۵ هزار پیاده‌نظام و ۲٬۵۰۰ سواره‌نظام به جنوب می‌رود، در حالی که گائیوس لایلیوس با ۳۵ کشتی جنگی پارویی در امتداد ساحل از پی می‌آید. تنها دو فرمانده مقصد را می‌دانند. پس از راهپیمایی شتابان حدود ۴۵۰ کیلومتری، ارتش بر تپه‌ای در میانهٔ تنگهٔ خشکی، روبه‌روی دروازهٔ اصلی، اردو می‌زند.
منابع
- Polybius, Histories, book 10, 2 to 9.
- Livy, History of Rome, book 26, 41 to 44.
- Nigel Bagnall, The Punic Wars (1990).
قبلی: سقوط آخرادینا و اورتیجابعدی: نخستین یورش