گذر از مرداب

۲۰۹ پیش از میلاد، بعدازظهر

همان بعدازظهر، در کمال شگفتی مدافعان، رومی‌ها با نیروهای تازه‌نفس و نردبان‌های نو دوباره حمله می‌کنند. کشتی‌های لایلیوس به باروی جنوبی بازمی‌گردند، لژیونرها زیر سپرهای روی هم افتاده‌شان آرایش لاک‌پشت می‌سازند و با تبر بر دروازهٔ شرقی می‌کوبند، و نیروی دیگری به سوی آبراه غرب شهر پیش می‌رود. مدافعان، که پس از نبرد صبح جنگ‌افزار پرتابی کم دارند، مردانی را به باروهای در خطر می‌برند و باروی شمالی را که بر فراز مرداب است تقریباً بی‌نگهبان می‌گذارند.

گرفتن کارتاگو نووا، گراوور پیتر فورنیوس در مجموعه‌ای از سدهٔ شانزدهم دربارهٔ داستان اسکیپیو آفریکانوسWikimedia Commons, Pieter Furnius, CC BY 4.0 (The story of Scipio Africanus The conquest of Carthago Nova in Spain (Strenuitas) PK-1891-P-6.jpg)

اسکیپیو ۵۰۰ مرد زبده را با راهنمایان از میان مرداب می‌فرستد. پولیبیوس می‌نویسد که آب هر شامگاه با جزر و مد پایین می‌رفت، و لیویوس می‌نویسد که بادی شمالی آب را پس می‌راند. تاریخ‌نگاران امروز در هر دو تردید دارند و دریچه‌هایی بر آبراه، یا مردابی را پیشنهاد می‌کنند که در هر حال آن‌قدر کم‌عمق بود که می‌شد پیاده از آن گذشت. این ۵۰۰ مرد بی‌آنکه دیده شوند به باروی شمالی می‌رسند، از آن بالا می‌روند، جنگ‌کنان در امتداد بارو به شرق راه باز می‌کنند و دروازهٔ شرقی را از درون می‌گشایند.

منابع

Polybius, Histories, book 10, 14 to 15.
Livy, History of Rome, book 26, 45 to 46.
J. H. Richardson, The Romans and the lagoon at New Carthage, in Historia (2018).

قبلی: نخستین یورش بعدی: گرفتن شهر