حدود ۲۷۰ پیش از میلاد
روم و ایتالیا
روم میان ۳۳۸ و ۲۶۴ پیش از میلاد، در جنگ‌هایی تقریباً پیوسته، شبه‌جزیرهٔ ایتالیا را در جنوب رود آرنو می‌گشاید. بخشی از سرزمین‌های گشوده‌شده خاک روم می‌شود یا در آن کوچ‌نشین‌های لاتین ساخته می‌شود، مانند آریمینوم در ۲۶۸ پیش از میلاد. بیشتر مردمان شکست‌خورده زمین و خودگردانی خود را نگه می‌دارند و متحد روم می‌شوند. این متحدان، که سوکی نامیده می‌شوند، هرگاه روم بخواهد سرباز می‌فرستند.
در ۲۸۰ پیش از میلاد، تارنتوم، بزرگ‌ترین شهر یونانی جنوب ایتالیا، پیروس پادشاه اپیروس را به جنگ با روم فرامی‌خواند. پیروس رومی‌ها را در هراکلیا در ۲۸۰ پیش از میلاد و در آسکولوم در ۲۷۹ پیش از میلاد شکست می‌دهد، اما ارتش خودش بهای سنگینی می‌پردازد. سپس در سیسیل با کارتاژ می‌جنگد، اما نمی‌تواند لیلیبایوم را بگیرد. پس از نبردی در بنونتوم در ۲۷۵ پیش از میلاد به اپیروس بازمی‌گردد، و تارنتوم در ۲۷۲ پیش از میلاد تسلیم روم می‌شود.
نیم‌تنهٔ پیروس پادشاه اپیروس، رونوشتی رومی از اصلی یونانی، از ویلای پاپیروس‌ها در هرکولانیوم، موزهٔ ملی باستان‌شناسی ناپلWikimedia Commons, Marie-Lan Nguyen, Public domain (Pyrrhus MAN Napoli Inv6150 n03.jpg)
هر مرد بالغی که شهروند روم است باید در ارتش خدمت کند، و دو کنسول که هر سال برگزیده می‌شوند ارتش‌ها را فرماندهی می‌کنند. هر ارتش معمولاً از یک لژیون رومی با ۴٬۲۰۰ پیاده‌نظام و ۳۰۰ سواره‌نظام و یک لژیون متحدان به همان اندازه تشکیل می‌شود. روم در دریا تجربهٔ اندکی دارد و هرگاه به کشتی نیاز داشته باشد، ناوگروه‌های کوچکی از متحدان لاتین و یونانی‌اش وام می‌گیرد.
سربازان رومی در یک سرشماری، بخشی از نقش برجسته‌ای که به «محراب دومیتیوس آهنوباربوس» شناخته می‌شود، اواخر سدهٔ دوم پیش از میلاد، موزهٔ لوورWikimedia Commons, unknown artist, Public domain (Altar Domitius Ahenobarbus Louvre n3.jpg)
منابع
- Polybius, Histories, book 1.
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
قبلی: کارتاژبعدی: مامرتین‌ها و مسانا