۲۰۵ تا ۲۰۳ پیش از میلاد
اسکیپیو در آفریقا پیاده می‌شود
اسکیپیو که در ۳۱ سالگی برای سال ۲۰۵ پیش از میلاد به کنسولی برگزیده شده است، سیسیل به عنوان قلمرو فرماندهی به او سپرده می‌شود و اجازه می‌یابد به آفریقا بگذرد، اما تنها می‌تواند داوطلب گرد آورد. دو لژیونی که از بازماندگان کانای تشکیل شده‌اند، هستهٔ ارتش او را می‌سازند، هر یک به ۶٬۵۰۰ مرد رسانده می‌شوند، و او حدود یک سال آنان را آموزش می‌دهد. تاریخ‌نگاران امروز نیروی تهاجمی او را ۲۵ تا ۳۰ هزار مرد می‌دانند.
ویرانه‌های اوتیکا، طراحی‌شده برای سفرنامه‌ای از ۱۸۸۷Wikimedia Commons, Public domain (GRAHAM(1887) p085 RUINS OF UTICA.jpg)
در ۲۰۴ پیش از میلاد، احتمالاً در ژوئن یا ژوئیه، ۴۰۰ کشتی ترابری با همراهی ۴۰ کشتی جنگی پارویی ارتش را از لیلیبایوم به دماغهٔ فارینا، در شمال اوتیکا، می‌برند. ماسینیسا، که سوفاکس او را از پادشاهی‌اش رانده است، به گفتهٔ گزارش‌های گوناگون با ۲۰۰ یا ۲ هزار مرد به اسکیپیو می‌پیوندد. نیرویی کارتاژی از ۴ هزار مرد به فرماندهی هانو به کمینی از سواره‌نظام ماسینیسا کشانده و نابود می‌شود.
اسکیپیو اوتیکا را محاصره می‌کند. هاسدروبال گیسکو با ۳۳ هزار مرد، چنان که گزارش شده است، در حدود ۱۱ کیلومتری اردو می‌زند، و سوفاکس، که اکنون همسر سوفونیسبا دختر هاسدروبال است، با ۶۰ هزار مرد، چنان که گزارش شده است، ۳ کیلومتر دورتر از او. تاریخ‌نگاران امروز هر دو رقم را بیش از اندازه می‌دانند، اما می‌پذیرند که شمار رومی‌ها کمتر است. اسکیپیو برای زمستان به اردوگاهی استوار بر دماغه‌ای سنگلاخ، کاسترا کورنلیا، عقب می‌نشیند.
منابع
- Polybius, Histories, book 14, 1 to 2.
- Livy, History of Rome, books 29 and 30.
- Adrian Goldsworthy, The Fall of Carthage (2006).
قبلی: تعقیب، و از دست رفتن ایبریبعدی: سوختن اردوگاه‌ها