Murad’ın ölümü, 1451

3 – 18 Şubat 1451

1450–1451 kışında Murad dinlenmek için Edirne’de Tunca’daki bir adaya çekilir, orada felç geçirir ve 3 Şubat 1451’de ölür. Dulkadir hanedanından Sitti Hatun ile evlenmiş olan oğlu Mehmed Manisa’da sancakbeyidir. Mehmed Gelibolu’ya gelir, Çanakkale Boğazı’nı geçer ve 18 Şubat 1451’de Edirne’de tahta çıkar. Murad’ın Candar hanedanından Hatice Hatun’dan 1450’de doğan bebek oğlu Ahmed, Mehmed’in emriyle öldürülür, Murad’ın dul eşi Mara Branković de Sırbistan’a döner.

Seyyid Lokman’ın Hünernâme’sinde II. Mehmed’in 1451’de Edirne’de tahta çıkışı, 1584, Topkapı Sarayı MüzesiWikimedia Commons, unknown Ottoman painter, Public domain (Hunername accession Mehmed II.jpg)

Murad’ın cenazesi Bursa’ya götürülür ve vasiyeti üzerine Muradiye’de oğlu Alaeddin’in yakınında, lahde konmadan doğrudan toprağa gömülür. Türbesinin kubbesinin tepesi yağmur mezarın üzerine yağsın diye açık bırakılmıştır, çevresinde de hafızların Kur’an okuması için bir galeri bulunur. Türbeyi babasının ölümünden sonra Mehmed yaptırır.

Bursa’daki Muradiye’de, türbesinin içinde II. Murad’ın toprak mezarıWikimedia Commons, Dosseman, CC BY-SA 4.0 (Murat II tomb 7948.jpg)

Murad öldüğünde Osmanlı toprakları Avrupa’da Selanik’le, Yanya’yla ve 1449’da alınan Narda’yla birlikte Tuna’dan Teselya’ya ve Epir’e uzanır. Anadolu’da Ege kıyısından Antalya’ya, Ankara’ya, Amasya’ya ve Samsun’a varır. Đurađ Branković’in Sırbistan’ı ile Mora despotları vergi öder, Bizans da Konstantinopolis’i ve Trakya’daki birkaç şehri elinde tutar. İskender Bey Akçahisar’ı korur, Karaman ve Candar beyleri de kendi topraklarını yönetir.

Kaynaklar

Doukas, Historia Turco-Byzantina (about 1462).
George Sphrantzes, Chronicon minus (about 1477).
Aşıkpaşazade, Tevârîh-i Âl-i Osmân (late 15th century).
Mehmed Neşri, Kitâb-ı Cihan-nümâ (late 15th century).
Franz Babinger, Mehmed the Conqueror and His Time (1978).
Colin Imber, The Ottoman Empire, 1300–1481 (1990).
Halil İnalcık, “Murād II”, in Encyclopaedia of Islam, 2nd ed., vol. 7 (1993), 594–595.

Önceki: Akçahisar, 1450